 |
دو يار زيرک و از باده کهن دومني
من اين مقام به دنيا و آخرت ندهم
هر آن که کنج قناعت به گنج دنيا داد
بيا که رونق اين کارخانه کم نشود
ز تندباد حوادث نميتوان ديدن
ببين در آينه جام نقش بندي غيب
از اين سموم که بر طرف بوستان بگذشت
به صبر کوش تو اي دل که حق رها نکند
|
|
|
فراغتي و کتابي و گوشه چمني
اگر چه در پي ام افتند هر دم انجمني
فروخت يوسف مصري به کمترين ثمني
به زهد همچو تويي يا به فسق همچو مني
در اين چمن که گلي بوده است يا سمني
که کس به ياد ندارد چنين عجب زمني
عجب که بوي گلي هست و رنگ نسترني
چنين عزيز نگيني به دست اهرمني
|
|
|
